Posts

Posts uit 2016 tonen

EN DAN IS HET STIL…

Afbeelding
Net als ik van plan ben echt actief te worden op deze blog, en meer dagelijks (in ieder geval wekelijks) te gaan plaatsen WANT KIPPEN ZIJN GEWELDIG!... helemaal enthousiast over mijn inmiddels behoorlijk uitgedijde kippenroedel… dan gebeurt het. De kippen verblijven inmiddels allemaal in en rond de oude hooiberg. Qua luwte en droog zitten duidelijk de favoriete plek. Drie dames met kids verblijven er ook s’ nachts, de hanen en kippen die niet broeden gaan s nachts hoog op stok in de naastgelegen schuur – die plek hebben ze zelf ontdekt – en iedere morgen loop ik daarheen om ze te voeren. Iedere morgen komen sommige me al wat tegemoet, in ieder geval waarschuwen ze elkaar als ik eraan kom. Iedere morgen opnieuw. Tot de morgen van 28 april…. Ik loop naar de hooiberg en een unheimisch gevoel bekruipt me. Het is stil. Geen waarschuwende kakels, geen kuikengepiep. Niks. Doodse stilte. Veel te stil! Alleen Gringo zit er. Hij beweegt nauwelijks, komt ook niet na...

PIEP

Afbeelding
Mei 2014 Uit het eerste legsel van Pluim en Karel kwam Piep. Want Pluim was niet zo uitgebroed als men dacht.  Deze originele naam - van dochterlief - heeft hij te danken aan het feit dat hij piepte. Dat doen alle kuikens, zul je denken. Maar ... Heb je ooit een ei horen piepen? Dit was een van mijn eerste ontdekkingen. Alle kuikens piepen in hun ei - als ze bijna zo ver zijn dat ze klaar zijn voor de grote wereld - zodat hun moeder weet dat ze niet voor niets haar broedsel al 3 weken zit warm te houden en honger zit te lijden. Voor ons, als kippenleken, was dat nieuw. Nog steeds vind ik het een prachtig verschijnsel en een handig gegeven om te checken of er leven in zit. Pluim en de kleine Piep Karel, Pluim en de jonge Piep zaten nog steeds in het kippenhok. Immers, met een poolhond, kat en andere gevaren – zoals roofvogels en vossen – durfde ik het niet aan ze eruit te laten. Karel ontpopte zich tot echte vader, maar werd ook steeds beschermender. ...

HOE HET KWAM

Afbeelding
zomer 2013 Ik had nooit iets met kippen. Nooit.  Sowieso niet echt met vogels. Ja om te zien en naar te luisteren, maar niet om zelf te hebben. Niet aaibaar genoeg, niet schattig genoeg. Geef mij maar honden, katten, konijnen en paarden. Op een dag, we woonden een paar maanden op de boerderij, zagen we een haan langs de kant van de weg. Tirza, mijn dochter, en ik waren op de fiets - ik fietste met onze Alaskan Malamute. Tirza zei: 'Als ie er op de terugweg nog zit, neem ik hem mee'. Ik hoopte dat ie er niet meer zou zitten... (ik had hem die week al meermaals zien zitten en dacht al dat het een gedumpt exemplaar was. Immers, hier langs de weg, waar geen boerderijen zijn, zitten normaliter geen kippen) Op de terugweg zag ik hem niet, maar Tirza - natuurlijk - wel. Zij stopte. In gedachten zag ik een wegfladderende haan en een toehappende Malamute, dus ik fietste maar even rustig door. Intussen was het schemerig geworden en ik riep naar achteren: 'Je kon hem zeker n...