EN DAN IS HET STIL…
Net als ik van plan ben echt actief te worden op deze
blog, en meer dagelijks (in ieder geval wekelijks) te gaan plaatsen WANT KIPPEN ZIJN GEWELDIG!... helemaal enthousiast over mijn inmiddels behoorlijk uitgedijde kippenroedel…
dan gebeurt het.
De kippen verblijven inmiddels allemaal in en rond de oude hooiberg.
Qua luwte en droog zitten duidelijk de favoriete plek. Drie dames met kids verblijven
er ook s’ nachts, de hanen en kippen die niet broeden gaan s nachts hoog op stok in de naastgelegen schuur – die plek hebben ze zelf ontdekt – en iedere morgen loop ik daarheen om ze te voeren. Iedere morgen komen sommige me al wat tegemoet, in ieder geval waarschuwen ze elkaar als ik eraan kom. Iedere morgen opnieuw.
Tot de morgen van 28 april…. Ik loop naar de hooiberg en een unheimisch gevoel bekruipt me. Het is stil. Geen
waarschuwende kakels, geen kuikengepiep. Niks. Doodse stilte. Veel te stil!
Alleen Gringo zit er. Hij beweegt nauwelijks,
komt ook niet naar me toe.
Waar zijn ze? Een gevoel van paniek overvalt me, maar ik
druk het weg. Nee, ze zullen wel gewoon ergens zitten. Mét al die kleintjes?, zegt
mijn andere stemmetje… Ik verdring dat stemmetje.
Misschien ergens van geschrokken en gevlucht? Ik ga
zoeken. Op de mestvaalt, in de schuren, in de andere hooiberg, in de oude kas –
waar ze onder de overwoekerende braamstruiken zo veilig kunnen zitten -, niks.
Nergens een kip. Ja wat veertjes, zie ik nu. Wat veertjes op de plek waar Coco
zat. (Coco was juist sinds enige dagen met haar kids van een paar dagen oud
weer terug naar haar broedplek. Rustiger blijkbaar, want haar zus, die ook een
kleine had, was nogal bazig en gestrest en de dames wilden meer ruimte. Geen
probleem, een van de hanen verhuisde uit zichzelf mee.) Veertjes dus. Verder
niks.
Hoe kan het? Wie heeft dit gedaan? ALLE kippen??? Waar is de
rest? Gringo als enige overlevende? Er moet die nacht een ramp zijn gebeurd.
Een vos? Vossen? Maar die richten toch altijd slachtingen aan? Er ligt nergens
bloed, ook geen halve kippen oid. Niks.
NB Gringo ging nog
iedere nacht nog naar het oude hokje uit zichzelf. Hij was van de winter gewond
geraakt – had een enorm gat in zijn borst, waarschijnlijk als gevolg van de
aanval van een roofvogel, maar bleef levenslustig en gewoon eten - om het aan te
kijken en hem in alle rust te laten herstellen had ik hem tijdelijk opgesloten
in het oude kippenhokje. Nadat hij was opgeknapt bleef hij zelf daar iedere
avond naar toe gaan en ging niet met de rest op stok. Blijkbaar is dat zijn
redding geweest…
Toch moet hij het een en ander hebben meegekregen. Ik heb
nog nooit een haan zo in en in verdrietig en verloren zien zitten. Waar zijn al
zijn familieleden? Zijn meiden, zijn kids waar juist hij het meest zorgzaam
voor was?
Ik kan het niet geloven. Ik kan wel schreeuwen, janken. Ik zit in de verkeerde droom, ik moet nog wakker worden... Ik geloof het gewoon niet. Ik zoek overal, vind niks. Ik
bel totaal overstuur vriendlief op. Hij vertelt dat hij vanmorgen vroeg wel wat
veren op de weg had zien liggen maar er niets achter had gezocht. Hij is ook
totaal verrast.
Op de weg? Waar dan?? Ik ga kijken en zie inderdaad een
spoor van (lange) veren van een van de hanen - ik vermoed van Dreambear. Ik
loop met Shiroi, de Malamute langs de weg en merk dat Shiroi een spoor
uitwerkt, zie ik ook dat er veertjes liggen langs dat voor mij onzichtbare spoor, over de weg, door het greppeltje.. En ik zie nu ook voor het eerst dat er een soort wildpaadje is onder het prikkeldraad door het
weiland in… Het zullen dus toch vossen zijn geweest. Ze hebben de kippen
overvallen in de nacht terwijl ze sliepen - slapende kippen verweren zich
niet.
Behalve Coco blijkbaar. Misschien was het
al licht aan het worden terwijl ze haar kids probeerde te beschermen?
We zullen
het nooit weten.
Altijd had ik er rekening mee gehouden dat er weleens een
kip zou sneuvelen door een roofdier. Of een paar kippen. Maar dat ik in één
nacht 19 dieren zou kwijtraken? De hele familie? Gringo zijn hele familie?
Hoewel ik veel van de natuur houd en vossen prachtige dieren
vind… nu even niet. Nu even ben ik ook boos op mezelf. Had ik het
kunnen voorkomen?
Een tijdlang ben ik zo van slag dat ik geen zin meer heb in
deze blog. En waarover?
Ja natuurlijk had ik juist de afgelopen tijd veel foto’s
gemaakt, juist nu er kuikens waren, en natuurlijk zijn de kippenverhalen best
leuk – en interessant volgens vele Facebookvrienden, die me verzekerden dat ze
door mijn foto’s en verhalen ook anders naar kippen zijn gaan kijken. Maar ik
kon het gewoon niet. Kon geen letter op papier krijgen. Ik miste ze zo
ontzettend!
Toch ga ik nu weer verder. Pak de draad weer op over hoe het
kwam, er valt nog genoeg te schrijven. Als ode aan deze geweldige dieren. Over
die gekke Bob en Bill, die Prachtige Piep, Nuttige Tarzan en de zorgzame mamma’s
en schattige kids. En daarnaast… ik heb Gringo toch nog?
En… Gringo heeft sinds kort weer een vriendin. Want alleen
is niet compleet. Gringo verdient een familie.
Zorgzame Gringo en Nugget en wat van haar kids. Toen alles nog goed was.
Reacties
Een reactie posten